hiddenhaven

เมื่อวันศุกร์ไปเดินงานหนังสือมาแล้วเรียบร้อย งานนี้ไม่หมดตัวแต่หมดแรง 55 เหตุเพราะดันเป็นคนดีรับฝากชาวบ้านหิ้วหนังสือ หลังจะหักเอาซะงั้น เนี่ยแหล่ะหนาที่ว่าเอ็นดูเขาจนเอ็นเราขาด กลับมารีบกินยาคลายกล้ามเนื้อก่อนเลย ไม่งั้นคงมีเคล็ดขัดยอก

ปีนี้ได้หนังสือมา 11 เล่ม (แต่ชาวบ้านฝากมา 7 เล่มธรรมดาและอีก 14 เล่มบางๆ) ซึ่งถือว่าน้อยที่สุดในประวัติการซื้อ 55 เนื่องจากว่ายังมีหนังสือตกค้างที่ไมไ่ด้อ่านอีกเยอะมาก คราวนี้เลยเพลาๆ การซื้อ ซื้อเฉพาะที่คิดว่าจะอ่านแน่ๆ อันไหนไม่แน่ใจก็ฝากที่ร้านไว้ก่อนแล้วกัน

เราได้ไปเจอ "วานวาน" (http://wan-wan.exteen.com/) ตัวเป็นๆ เสียที เขามีคิวมาแจกลายเซ็นที่ห้อง meeting room ตอนบ่าย 2 ไม่น่าเชื่อว่าคนจะต่อคิวยาวเยอะปานนั้น คือก็ไม่ได้เยอะขนาดไปรอต่อคิวขอลายเซ็นดารา แต่ก็มากกว่าที่เราคิดไว้ มีเด็กๆ น้องๆเยอะเหมือนกัน เห็นแล้วก็ปลื้มใจแทนคนเขียน เสียดายที่เราไม่ได้ซื้ออะไรติดไม้ติดมือไปฝากวานวาน ก็คิดตั้งแต่ต้นเดือนจนถึงคืนวันที่ 22 ตุลา ก็ยังคิดไม่ได้ 555 (คิดนานไปไหม??) ก็เลยเอาหนังสือแค่สองเล่มไปให้เซ็น (ถ้าไม่ติดว่าจะต้องไปหนังสือ เราคงแบกไปทั้งหมด 6 เล่ม) ระหว่างต่อคิวขอลายเซ็นก็ได้เจอคุณแม่วานวานด้วย คุณแม่ก็เป็นดาราไม่แพ้วานวานเลย เพราะมีคนมาขอลายเซ็นและถ่ายรูปเต็มไปหมด 555 เพราะวานวานมักจะเผาเอ้ยเล่าเรื่องของหม่ามี้ไว้ในหนังสือของเธอทุกเล่ม

เสร็จจากขอลายเซ็นวานวานแล้วก็ไปบูธระหว่างบรรทัด รอตานิ้วกลมมาแจกลายเซ็น ในป้ายเขียน 15.30 แต่กว่าคุณเธอจะมาก็สี่โมงกว่าๆ น้องๆ รอกันให้ฮึ่ม ตอนเอาไปให้เซ็นเราถามว่า ทำไมมาช้าหล่ะคะ?? เขาก็ได้แต่หัวเราะไม่ได้ตอบอะไร (เอ๊ะ? หรือคิดว่าเราถามเล่นๆ อยากได้คำตอบจริงๆ นะเนี่ย!!) เอาไปให้คุณนิ้วฯ เซ็น 3 เล่ม ถ้าไม่ขี้เกียจคงเอาปอกกล้วยในมหาสมุทรไปด้วย แต่แบบว่าหนัก ไว้คราวหน้าจะเอาไปให้เซ็นละกัน 

พอกลับมาถึงบ้านเราแบกหนังสือเข้ามา แม่ถามด้วยความตกใจว่า แบกมาหมดนี้ได้ยังไง???? เหอะๆ นู๋ทนด๊ายย

edit @ 25 Oct 2009 15:43:28 by hiddenhaven

เพิ่งได้ข่าวน่าตกใจเมื่อช่วงหัวค่ำ "ห๊าาา " คือคำที่หลุดจากปากเรา เมื่อได้ยินข่าวว่าสตีเฟ่นจากไป ถ้าย้อนไปเมื่อ 10 กว่าปีที่แล้ว เราคงร้องไห้ไปแล้ว เมื่อก่อนชอบมากกก ซึ่งเราก็รู้ว่าเขาเป็นเกย์ัตั้งแต่แรก เคยเจอเขาสองครั้งตอนที่ boyzone มาโปรโมทอัลบั้มที่นี่ จำได้ว่าตอนนั้นมือไม้สั่นมากมาย แต่ตีฟก็น่ารักมากเลยทีเดียว เวลาผ่านไป ใจเราก็เปลี่ยนเช่นเคย ไม่ใช่แฟนคลับเขาอีกต่อไป แต่พอได้ข่าว ก็ยังรู้สึกใจหาย เหมือนเพื่อนหายไปอีกหนึ่งคน พอได้ดูข่าว ก็เหมือนได้ขุดกล่องความทรงจำขึ้นมาให้เรานึกถึงชีวิตสมัยม.ต้นและเพื่อนที่เคยร่วมแก๊งค์กันมา แต่ถ้าจะดีกว่าถ้าไม่มีข่าวแบบนี้มาให้เรานึกย้อนอดีต

May you rest in peace!

วันนี้เข้างาน 8.30 แล้วก็ไม่ได้ย่างก้าวออกจากตึกเลยจนกระทั่ง 20.30 ทำงานเสร็จก่อนสองทุ่ม ที่เหลือหมดไปกับการกรอก job log และรอพี่น้องเพื่อนร่วมงานกลับพร้อมกัน

อากาศข้างนอกวันนี้ดูขมุกขมัวใช่ไหม? นั่งหันหลังให้หน้าต่างที่มีมู่ลี่ปิดทับอีกทีหนึ่ง เลยไม่ได้เห็นความเป็นไปของท้องฟ้า แต่ได้ยินเสียงฟ้าร้อง และสายฝนที่เทลงมา วันนี้ไม่รู้สึกอนาทรร้อนใจใดๆ เพราะไม่รู้ชะตากรรมว่าเมื่อไรจะได้กลับบ้าน นั่งเผางานจนจะเป็นนิ่ว (ขี้เกียจลุกไปฉี่) กินข้าวกลางวันและเย็นหน้าจอคอม คุณภาพชีวิตดีเลิศ ยังคุยกับน้องที่ทำงานว่าจะซื้อประกันชุดไหนดีระหว่างสี่โรคคลาสสิคกะชุดมนุษย์เงินเดือนสุดคุ้ม เหอะๆ 

แต่วันนี้อยู่กันเต็มออฟฟิศแม้เจ้านายจะไม่อยู่ เจ้านายไม่อยู่แต่เราก็มีงานทำจึงอู้กันไม่ได้ เพราะอยู่กันเต็มออฟฟิศเลยทำให้ไม่รู้สึกเซ็งเท่าไร แต่รู้สึกแย่ตรงที่ว่าเมื่อย้อนกลับไปคิดแล้วก็ยังคิดว่าทำงานบกพร่องอยู่ เฮ่อมะไหร่จะรอบคอบกว่านี้นะเนี่ย

เฮ่ออ ช่างแม่มมม แล้วมันก็ผ่านไป

เล่นเกมคำนวณเวลาในเฟะบุ๊คได้ความดังนี้

I was born on a Friday and since my birthday...
I've been living for years
I've been living for 374 months
I've been living for 1,624 weeks
I've been living for 11,368 days
I've been li...ving for 272,844 hours
I've been living for 16,370,671 minutes
I've been living for 982,240,313 seconds
I've breathed more than 155,833,458 times!
I've blinked my eyes more than 165,183,458 times!
My heart has beaten more than 1,145,946,970 times!

ได้เวลาเข้านอน (เสียที)

คลิกเข้ามาในนี้หลายรอบ แต่ก็เปลี่ยนใจ ไม่เขียนต่อไปเสียทุกครั้ง ไฟในการอัพบล็อกหายไปจากใจเราเกือบหมดแล้วมั้ง ขนาดไปเที่ยวมาก็ไม่คิดจะอัพ ทั้งๆ ที่ปกติเราต้องรีบทำรูปและเขียนเรื่องเสียทุกครั้งไป สาเหตุหลักคงเป็นเพราะหน้าที่การงานที่ดูดพลังเราไปหมด เมื่อมีเวลาว่างก็อยากจะทำอย่างอื่น เพราะการเขียนบล็อกก็กินเวลาไปโขอยู่ เราก็เลยเลือกทำอย่างอื่นไม่เขียนบล็อก พอนานวันเข้า ก็กลายเป็นความเคยชินที่จะไม่เขียน อย่ากระนั้นเลย กลายเป็นว่าเราอ่านบล็อกน้อยลงอีกต่างหาก (ขนาดของนักเขียนที่ชอบก็อ่านแบบผ่านๆ สุดริด 55 นี่เป็นสัญญาณบ่งบอกความแก่หรือไม่? 555 

งานหนังสือใกล้จะมาถึงแล้ว มีหนังสือที่ยังไม่ได้อ่านอีกเพียบ เลยคิดว่าจะซื้อเฉพาะที่คิดว่าจะอ่าน อันไหนที่ไม่แน่ใจ คงฝากไว้ที่แผงก่อน ถ้าว่างเมื่อไรจะไปซื้อมาอ่าน ตอนนี้ตู้หนังสือที่บ้าน เต็มไปหมดแล้ว โฮ.. ยังไม่รู้จะหาทางระบายยังไง เคยเอาไปบริจาคแล้ว 1 รอบ แต่ดูเหมือนยังมีที่ว่างไม่พอ ถ้าเป็นเศรษฐีจะซื้อบ้านอีกสักหลังไว้เก็บหนังสืออย่างเดียว (ว่าไปนั่น..)

ทุกวันนี้เวลาที่ได้อ่านหนังสือคือตอนเช้าที่นั่งรถไฟฟ้าจากหมอชิตมาลงอโศก ก็ประมาณ 20 นาทีเท่านั้นเอง กลับถึงบ้านเกือบสามทุ่มกว่าจะทำไรเสร็จก็ถึงเวลานอนพอดี เลยไม่มีเวลาอ่าน นี่แหล่ะ เวลานอนยังหาไม่ได้ มิพักต้องเอ่ยถึงสิ่งอื่น life is so suck! 

btw ตอนนี้กำลังจะย้ายจะออฟฟิศคงได้อดตายเป็นแน่แ้ท้ เพราะแถวนั้นไม่มีอะไรจะกิน หรือถึงมีก็คงจะเดินไกลพอสมควร แล้วปกติงานก็สุมหัวจะแย่ (ทำงานในโรงงานนรก) เฮ่อ.. ไม่มี family mart เสียด้วยแถวนั้น มีแต่ 7-11 เรื่องของเรื่องคือเพิ่งได้ชิมรสโอเด้งของ family mart หร่อยมากมาย อิอิ โง่ไหม อยู่มาสองปีเกือบสามปี ไม่เคยกิน มาลองกินเอาอาทิตย์สุดท้ายที่จะได้อยู่ตึกนี้ เหอะๆ